het plan / geplande route / voorbereiding / aankomst / glymur / op weg naar askja / askja / jökulsárhlaup / goðafoss / terreinauto / jimny / dynkur / baula / snæfellsnes / informatievoorziening / tot slot

pagina 1 van 6
ga naar: 1, 2, 3, 4, 5, 6.


Informatievoorziening

   Als er een centraal thema voor deze reis genoemd moet worden zou ik informatievoorziening zeggen. Ook bij reizen op IJsland bestaat het leven uit het maken van keuzes. Kenmerkend voor IJsland is dat je zelf verantwoordelijk bent voor de gemaakte keuzes en dat een verkeurde keuze wel degelijk verstrekkende gevolgen kan hebben.
    Het lijkt dus logisch dat je informatie probeert te verzamelen en daarop je keuzes baseert. Zo logisch is het echter niet. Je zou ze bijvoorbeeld de kost niet moeten geven die zonder te weten hoe een rivier door te steken een auto huren en het binnenland in gaan. Alleen al bij de Lindaá stond de teller deze zomer op een gegeven moment op twintig vernielde auto's, en dat is nota bene een heldere rivier (en rekening man...)!
    Laten we de mensen die geen informatie verzamelen even buiten beschouwing en kijken we naar de info zelf. Soms klopt de informatie, soms is die onvolledig, soms klopt het voor dat moment voor die bepaalde plaats en soms klopt er geen hout van. Maakt het uit aan wie je wat vraagt? Ja en nee. Van een ranger bij een van de hutten in het binnenland zou je mogen verwachten de juiste info te krijgen. Ga daar maar niet op voorhand van uit. Niemand, zoveel vertrouwen heb ik nog wel in de mens, zal je opzettelijk het bos insturen. Omstandigheden op IJsland veranderen echter zo snel en de vaardigheden per persoon zijn zo verschillend dat het gewoon heel moeilijk is een inschatting te maken. Ben je een fietser, vraag het andere fietsers; ben je aan het wandelen vraag het andere wandelaars. Een automobilist kan je niet vertellen hoe het wegdek voor een fietser is. Dat ondervond ik zelf toen wij met een dikke 4 x 4 het binnenland inreden. Ik had geen idee of wij op sommige plekken wel of niet hadden kunnen fietsen.
    Op haar vraag hoe de doorsteek van de Lindaá was gegaan, antwoordde ik Jóhanna, dat de doorsteek voor ons met de fiets een eitje was geweest en dat zij zich met de dikke auto van haar vriend al helemaal geen zorgen hoefde te maken. In Akureyri hoorde ik later dat de weg een paar dagen na onze doorwading vanwege het hoge water was afgesloten. Dat was omstreeks de tijd dat Jóhanna daar voorbij moest zijn gereden. Toen ik haar op mijn beurt vroeg, hoe zij door de rivier was gegaan, antwoordde ze, dat het inderdaad een makkie was... Met dien verstande dat het water bij hun auto tot ver boven de wielkasten kwam. Als je er dan met de fiets door moet dan komt het water ruim tot boven je heupen. Hoeft daar voor een fietser niet eens een probleem te zijn want het water stond op dat moment stil..., geblokt door de hoge waterstand van de Jökulsá á Fjöllum. Hoe dan ook, een paar uur nadat Jóhanna door de Lindaá was gereden werd de weg daar afgesloten omdat het te gevaarlijk werd.
    Foute informatie. Bij Hrauneyjar gaf ik twee Nederlanders die met een behoorlijk 4 x 4 op pad waren de tip om eens te gaan kijken bij de Dynkur. Zelf waren wij van plan daar op de terugweg langs te fietsen. Volgens het boekje van Willem en de kaart hoefde je geen rivier door om er te komen. Zij vroegen aan de informatiebalie na hoe bij de Dynkur te komen. “Met hun auto was er geen denken aan er te geraken vanwege de diepe rivieren,” zo luidde het antwoord. Zij zijn niet gegaan. Met de Jimny van Jóhanna zijn Bonny en ik naar de Dynkur gereden zonder een rivier tegen te komen. We zijn vanwege de vele grote keien wel een paar kilometer voor de waterval gestopt om geen schade te veroorzaken aan de geleende auto. De vrouw die onze landgenoten de info gaf vertelde ook dat ze daar in de omgeving nooit een poolvos had gezien. Dat kan, maar een ieder die op dat moment in het restaurant zat te eten kon een donkere poolvos meermalen voorbij zien scharrelen...
    Een neefje van Jóhanna vroeg bij Herðubreiðarlindir of ze met zijn auto naar de Herðubreið konden rijden. Dat zal vast geen kleine auto geweest zijn. “Geen probleem”, was het antwoord. Hij is omgekeerd omdat het niet te doen was. Auto's uit de buitencategorie kunnen er trouwens wel komen. Het is Jóhanna immers ook gelukt.

Bij ons speelde vooral het wel of niet kunnen doorsteken van (gletsjer)rivieren en de toestand van de weg tussen Nýidalur en Askja. De ranger in Nýidalur antwoordde op de vraag of wij het hele stuk naar Askja konden fietsen bevestigend, hij had op die route namelijk wel fietsers gezien. Dat die vijfentwintig kilometer los zand niet door fietsers te berijden zijn heeft hij nooit beseft en het zette mij toch behoorlijk op het verkeerde been. Ik kon die fietser uit Litouwen, die ons helemaal stuk tegemoet kwam, dan ook nauwelijks geloven toen hij zijn verhaal vertelde. Toen hij ook nog over talloze rivierdoorsteken begon had ik helemaal zoiets van “welke route heb jij eigenlijk gefietst?”. Die Litouwer had achteraf dus gewoon gelijk.



Tot slot
Deze reis was perfect. Alles viel op zijn plaats. De tocht naar Askja werd ondanks de zwaarte probleemloos volbracht en leverde momenten op die in mijn geheugen gegrift staan. De hardloopwedstrijd zal ik ook nooit vergeten. Ik wilde me kapot lopen en dat lukte. Tevens doorbrak ik de grens van 10.000 fietskilometers. En omdat ik zelden een weg dubbel heb gefietst kan ik zeggen dat ik veel van IJslands wegennet heb gezien. Voor de fietsers onder ons: ik vond de West-Fjorden het zwaarst om te doen.
    Dat ik weer in een auto durf te rijden is misschien nog wel mijn grootste overwinning. Dat doet niets af van mijn tocht naar de top van de Snaefell. Daar moest ik toch ook even boven mijzelf uitstijgen om door te gaan. Voor het eerst stond ik echt bovenop een IJslandse berg; in mijn eentje en op eigen kracht. Met al deze positieve lading verliep de tocht naar de top van de Baula eigenlijk als vanzelf, maar dat maakt het voor mij niet minder gedenkwaardig. Terugkijkend moet ik er vorig jaar echt flink doorheen hebben gezeten. De Baula symboliseert eigenlijk mijn hele relatie met IJsland. Ik zou er eens een mooie foto van moeten maken. Vanuit het noorden komend is het best een imposante berg en karakteristiek is ie zeker.
    Een decennium na mijn eerste bezoek kan ik zeggen dat IJsland een flinke stempel op mijn leven heeft gedrukt. Ik heb mijzelf er leren kennen en heb mijzelf daar hervonden.
    De komende reizen zullen allicht een ander karakter krijgen. Mensen komen en gaan. Bonny vertrok en een ander nam haar plaats in. Benieuwd hoe het is om met haar aan mijn zijde IJsland verder te ontdekken. IJsland zelf zal nooit uit mijn leven verdwijnen.

 

Tonny Buijs



het plan / geplande route / voorbereiding / aankomst / glymur / op weg naar askja / askja / jökulsárhlaup / goðafoss / terreinauto / jimny / dynkur / baula / snæfellsnes / informatievoorziening / tot slot

pagina 1 van 6
ga naar: 1, 2, 3, 4, 5, 6.