IJsland 2010

'een geweldige reis'

Het verslag is geïllustreerd met foto's: voornamelijk kiekjes. De “echte” foto's komen op een eigen website: www.images-of-iceland.nl. Het zal nog even duren voordat deze site online is. Goh, dit stond vorig jaar ook al boven het verslag. Ooit zal ik de tijd vinden een echte IJsland-fotosite te maken...

Veel plezier met onderstaand reisverslag!

 

Tonny Buijs

November 2011


het plan / geplande route / voorbereiding / aankomst / glymur / op weg naar askja / askja / jökulsárhlaup / goðafoss / terreinauto / jimny / dynkur / baula / snæfellsnes / informatievoorziening / tot slot

pagina 1 van 6
ga naar: 1, 2, 3, 4, 5, 6.


Het Plan

De IJslandreis van 2009 eindigde in een anticlimax. Besloten werd om in 2010 nog eenmaal per fiets het land te doorkruisen en dan de fietsen aan de wilgen te hangen. Ik zou komende reis de 10.000 kilometer-grens kunnen doorbreken; een mooi symbolisch getal om afscheid mee te nemen. Bovendien zou het de 'moeder aller tochten' moeten worden. Een tocht om alles recht te zetten en in alles extremer dan Bonny en ik voorheen hadden gedaan. Het bleek gezien onze te verwachten snelheid en rekening houdend met een mogelijk oponthoud vanwege (weers)-omstandigheden zelfs noodzakelijk om vooraf voedselpakketten te laten bezorgen bij de hutten van Nýidalur en Askja (Edwin, nogmaals hartstikke bedankt).
   Het uitdagendste, op papier dan, zou dat deel van de F910 worden dat gelegen is tussen Nýidalur en Askja. Niet alleen wachtte daar, naar verluid, een zeer lastige gletsjerrivier, een ander reëel probleem was een mogelijk gebrek aan voorhanden zijnd drinkwater in dit stuk van de woestijn. Verder mocht er van het wegdek niet teveel verwacht worden. Goed, dit was de info die wij hadden en hier gingen wij zelfs nog vanuit toen we de rangers bij Nýidalur al hadden geraadpleegd. Dook er toch nog een vervelende verrassing op.

Een ander doel van de reis was het uitlopen van de hardloopwedstrijd 'Jökulsárhlaup' die van de Dettifoss naar Ásbyrgi gaat. Aangestoken door het heilige hardloopvuur van mijn IJslandse vriendin, laten we haar Jóhanna noemen, startte ik in januari 2010 met hardlopen. De bedoeling was om op 24 juli samen de race over 32,7 km te rennen. Ooit had zij daar een zeer goed resultaat behaald en met mijn grote mond had ik haar verteld dat ik vroeger ook aardig kon hardlopen. Ondertussen zijn we een paar decennia verder en was ik benieuwd naar wat mijn lijf nog kon, en bovendien bestaat er nog zoiets als daad bij woord voegen. 'Geen woorden maar daden' zeggen ze in Rotterdam.
    Mijn probleem met hardlopen was, en is!, dat het dodelijk saai is, onder meer door het ontbreken van een spelelement. En om dan gelijk maar aan lange afstand rennen te gaan doen... (Mooi verhaal trouwens: The Loneliness of the Long Distance Runner van Alan Sillitoe.)

En als laatste specifieke doel zou ik revanche gaan nemen op de Baula. Via een iets andere route moest het voor mij toch ook mogelijk zijn de top van deze markante berg te halen.
    Natuurlijk ging er weer een vracht aan fotoapparatuur mee. Het was niet nodig nieuwe spullen aan te schaffen want inmiddels ben ikzelf de beperkende factor als het om de fotografische kwaliteit van mijn beelden gaat. Wel moest een keuze gemaakt worden in de mee te nemen spullen. Op de 'slechte' woestijnwegen telt elke kilo dubbel en mijn normale fotobepakking kon nu weleens teveel van het goede zijn.



Geplande route
Van Keflavík naar Reykjavík over weg 41. Van Reykjavík over de Ringweg 1. tot de afslag naar weg 26, de Sprengisandur. De 26 gaat over in de F26 en deze volgen we tot 5 kilometer voorbij de camping / hut in Nýidalur. Dan nemen we de afslag naar Askja over de F910 (noordelijke route, de Dyngjufjallaleið). Voorbij Askja gaan we via nog een stukje F910 over de F902 naar Kverkfjöll en over de F903 terug naar diezelfde F910. Eenmaal op de F910 weer een stukje richting Askja. Dan over de F88 naar het noorden naar Ringweg 1. Vier kilometer asfalt oostwaarts en we zijn bij weg 864 die ons aan de oostzijde van de Dettifoss brengt. De 864 leidt naar de 85 en daaraan ligt Ásbyrgi (en dan zijn we zo'n drie weken verder).
    Weg 85 volgen we westwaarts tot we in de buurt van de Goðafoss op de Ringweg 1. uitkomen. Via de 842 en een stukje F26 gaan we naar de Aldeyjarfoss. Zelfde weg terug alleen nu via de oostelijke oever over de 844 die ons echt bij de Goðafoss zal brengen. Over Ringweg 1. westwaarts tot we de 835 bereiken. Deze weg nemen we om uit te komen bij de F899. Deze volgen we tot aan zee en dan moeten we wel via dezelfde weg terug. Weer op de 835 gaan we een stukje naar het noorden om op de 83 uit te komen en via die weg en Ringweg 1. gaan we naar Akureyri. Vanuit Akureyri naar het zuiden over de 821 overgaande in de F821 naar Laugafell. Dan over de F752 terug naar de Sprengisandur (F26). Een paar kilometer voorbij Hrauneyjar over de brug die ons via een ongenummerde weg bij de Dynkur-waterval brengt. Dezelfde weg terug naar weg 26. De wegen 32, 30 en Ringweg 1. brengen ons terug in Reykjavík.

En dat allemaal in de slechts zes weken die ons ter beschikking stonden? Ja, dat was wel de bedoeling, maar zoals gewoonlijk is het erg gemakkelijk de route in te korten mochten de omstandigheden daar om vragen. Plannen maken is mooi. De werkelijkheid ongetwijfeld anders. Zoveel heeft de ervaring ons wel geleerd.



Voorbereiding
De voorbereiding verliep gladjes. De fiets was ruim op tijd klaar (toch iets geleerd van die toestand van vorig jaar) en al schakelde deze niet perfect over alle versnellingen, ik heb er geen probleem mee gehad. De vlucht vanaf Schiphol verliep ook perfect; vlak na aankomst bleek dat we zelfs van Brazilië hadden gewonnen. En op weg naar Jóhanna verdwaalden we niet eens in Vogar.
    De hardlooptraining is echter een verhaal apart. Als ik ergens aan begin dan wil ik dat goed doen. Op zijn Tonny's noemen vrienden dat, en meestal komt het erop neer dat ik door schade en schande wijzer word. Het zou deze keer niet anders zijn.
    Wie het traject Dettifoss – Ásbyrgi kent, weet dat dit een erg mooie route is om te wandelen (ik kende alleen het stuk Vesturdalur – Ásbyrgi). Echter, wie hier probeert hard te lopen moet op zijn minst één steekje los hebben. Ronden rennen op een atletiekbaan valt in het geheel niet te vergelijken met deze veldloop. In de buurt van Oosterbeek zocht ik daarom een parcours dat een beetje recht zou doen aan de omstandigheden op IJsland: smalle, oneffen, onverharde paadjes en heuvelachtig.
    De start verliep veelbelovend. Na een paar trainingen kon ik mijn hond Grettir al niet meer meenemen omdat deze mijn tempo en duur niet meer kon volgen. Gesterkt door de vorderingen ging ik volle bak door en toen begon een reeks van kleine blessures eindigend in overtraindheid. Elke training werd een wedstrijd, ook al omdat ik driftig gebruik maakte van een stopwatch. Vorderingen werden eenvoudig bevestigd door snellere tijden (het spelelement om het leuk te houden). Om mijzelf in bescherming te nemen en af te remmen besloot ik te gaan lopen met een hartslagmeter en dat bleek een wijs besluit. Toch kon ook dit niet voorkomen dat ik tegen een serieuze blessure aanliep. Een pijnlijke irritatie net boven de achillespees, een bekende hardloopblessure.
    Al met al liep ik uiteindelijk tegen een grens aan. Zes keer probeerde ik een afstand van 24 km te lopen, drie keer liep ik deze uit. Toen daarna ook die achillesblessure zich nog aandiende werd duidelijk dat ik de langste afstand, die van 32,7 km, nooit zou kunnen uitlopen (watje..). Ik veranderde met grote tegenzin mijn inschrijving en koos voor de middenafstand: 21,2 km. Al was het twijfelachtig of ik zelfs deze afstand met succes zou kunnen afleggen. Kennelijk was ik te hard van stapel gelopen.
    Inmiddels op IJsland was Jóhanna bezig terug te komen van een blessure. Ook voor haar kwam de 32,7 km te vroeg. De middenafstand was ook voor haar een mogelijkheid.
    De zaterdagmiddag voor vertrek werd de traditionele voetbalpartij voortijdig beëindigd. De pijn aan de achillespees werd te heftig toen ik bij een uiterste poging te scoren iets te ver ging. 'Alles voor de overwinning' is ons voetbalmotto en ik maakte inderdaad het doelpunt. Soms echter moet het verstand zegevieren. Gewoonlijk komt dat bij ons voetballers veel te laat. Niet alleen bracht ik de deelname aan de wedstrijd in gevaar, ook de gezamenlijke training met Jóhanna voor de volgende zaterdag stond op het spel. En daar keek ik erg naar uit, meer nog dan naar de wedstrijd zelf. volgende pagina

het plan / geplande route / voorbereiding / aankomst / glymur / op weg naar askja / askja / jökulsárhlaup / goðafoss / terreinauto / jimny / dynkur / baula / snæfellsnes / informatievoorziening / tot slot

pagina 1 van 6
ga naar: 1, 2, 3, 4, 5, 6.